ჩვენ ყველას მოვუწოდებთ, მათ შორის, პირველ რიგში, ირანის ელჩს, რომ იგი დარჩეს დიპლომატის ჩარჩოებში და ნუ გასცდება თავის დიპლომატიურ საქმიანობას, თორემ ეს მათ რეპუტაციასაც დააზიანებს და არც ორმხრივ ურთიერთობებს შეუწყობს ხელს, პირიქით, ავნებს,, - ამის შესახებ პარლამენტის ევროპასთან ინტეგრაციის კომიტეტის თავმჯდომარემ, ლევან მახაშვილმა განაცხადა. ის საქართველოში ირანის ელჩის, ალი მოჯანის განცხადებას გამოეხმაურა.
„ჩვენ ყველას მოვუწოდებთ, მათ შორის, პირველ რიგში, ირანის ელჩს, რომ იგი დარჩეს დიპლომატის ჩარჩოებში და ნუ გასცდება თავის დიპლომატიურ საქმიანობას, თორემ ეს მათ რეპუტაციასაც დააზიანებს და არც ორმხრივ ურთიერთობებს შეუწყობს ხელს, პირიქით, ავნებს, ეს ფაქტია.
ეს არ ჯდება დიპლომატის საქმიანობის ჩარჩოებში. ისტორიკოსობა და, მით უმეტეს, ამ ტიპის განცხადებების გაკეთება არ არის დიპლომატის საქმე. დიპლომატისთვის განსაკუთრებული ყურადღების საგანი უნდა იყოს ის, რომ რაღაცას განცხადებას რომ აკეთებს, მან იცოდეს, რა რეაგირება შეიძლება ჰქონდეს ამაზე საზოგადოებას.
რაც შეეხება კონკრეტულად საგარეო საქმეთა სამინისტროს რეაგირებას, ნუ გავუსწრებთ მოვლენებს. ყველაფერს აქვს თავისი დრო და ადგილი. იქნება სათანადო რეაგირება, პოლიტიკური გუნდის მხრიდან გაკეთდა განცხადება თუ სხვა რეაგირება იქნება საჭირო, ამასაც იხილავს საზოგადოება. სახელმწიფო იღებს შესაბამის გადაწყვეტილებებს იმ დროს, როცა ეს არის საჭირო, არც ადრე, არც გვიან,”- განაცხადა მახაშვილმა.
შეგახსენებთ, ირანის ელჩმა, ალი მოჯანიმ სოციალურ ქსელში დაწერა: „დედოფალ ქეთევანის გამოსახულება თბილისში ირანის საელჩოს ფასადზე ამ საღამოს, თბილისში, ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩოს ფასადი დედოფალ ქეთევანის ულამაზესი და წმინდა გამოსახულებით განათდა. ჩემთვის ეს გამოსახულება მხოლოდ ისტორიული პიროვნების ხსოვნას არ უკავშირდება; ის იმ ისტორიული მეხსიერების სიმბოლოა, რომლის შესახებ დღემდე არაერთი განსხვავებული ისტორია არსებობს. მალე ამ გვერდის მკითხველებს გავუზიარებ ჩემ მიერ ჩატარებული პირველადი კვლევის შედეგებს, რომლებიც ეხება როგორც დედოფალ ქეთევანს, ისე ირანსა და საქართველოში დაცულ დოკუმენტებსა და ისტორიულ წყაროებს. წარმოდგენილი მასალა არ იქნება არც ოფიციალური ვერსია და არც პრეტენზია იმისა, რომ ქეთევანის შესახებ საბოლოო სიტყვას ვამბობ; ეს იქნება ისტორიკოსის პირადი ხედვა და შეფასება კვლევის ამ ეტაპზე. ბუნებრივია, ეს შეფასება მომავალში უნდა შეივსოს, გაანალიზდეს, კრიტიკულად გადაიხედოს ან შესწორდეს დამატებითი წყაროებისა და ქართველი თუ ირანელი მკვლევრების ერთობლივი კვლევების საფუძველზე. შესაძლოა, მსგავსი ისტორიების ხელახალი გააზრება წარსულში დაბრუნებაზე მეტად, დღეს ერთმანეთის უკეთ და ღრმად გაცნობის საშუალება იყოს“.
